این لایه‌ها از طریق سه روش مکانیکی به هم متصل می‌شوند:

• سیستم سوزن زنی یا  نیدل پانچینگ (Needle Punching)

طی این روش، که به صورت مکانیکی انجام می‌شود، توسط سوراخ کردن سوزن از یک ژئوتکستایل نبافته انجام شده و از طریق بنتونیت به یک لایه ژئوتکستایل بافته یا نبافته دیگر متصل می‌شود.

بنتونیت سدیم، که بین دولایه‌ی ژئوتکستایل محصور شده است، خاصیت نفوذپذیری بسیار کمی دارد زیرا به محض تماس خاک با آب، منبسط می‌شود و اجازه نفوذ آب را نمی‌دهد.

ژئوتکستایل نبافته همان ژئوتکستایل سوزنی بدون بافت است که از الیاف پلی استر یا پلی پروپیلن ساخته شده است. نوعی پارچه صنعتی است و از طریق فرآیند شانه کردن تجهیزات، درهم بافتن، سوزن زنی و سایر فرآیندهای تولید، الیاف کوتاه، به ژئوتکستایل تبدیل می‌شوند که ویژگی‌هایی از قبیل  فیلتراسیون، دوام و مقاومت در برابر خوردگی و غیره را نشان می‌دهند.

در این روش، ژئوتکستایل‌ها، معمولاً همراه با ژئوممبران به عنوان پارچه ژئوتکنیکی در ساخت راه‌آهن‌ها، بزرگراه‌ها، سالن‌های ورزشی، سدها، و غیره استفاده می‌شود.

• سیستم دوختن لایه‌ها به یکدیگر (Stich Bonding)

 در یک پارچه‌ی نبافته، دوخت بر روی دستگاه بافنده ای اجرا می‌شود که با نخ‌های طولی تار را می‌چسبانند یا تار را در جای خود نگه می‌دارند. در حالی که در سایر روش‌های متداول مانند سوزن زنی یا چسباندن، پیوند الیافی که در تولید پارچه‌های نبافته مورد استفاده قرار می‌گیرند را سفت می‌کند و در نهایت پارچه بافته شده، بافتی به نرمی بافت اصلی دارد.

• سیستم استفاده از چسب (Resin Bonding)

با استفاده از یک چسب مناسب غیر آلاینده، لایه‌ی بنتونیت میانی به دو لایه‌ی دیگر ژئوتکستایل متصل می‌شود.